Godshuizen waren liefdadigheidsgestichten waarin ouden-van-dagen, wezen en zieken werden gehuisvest en verzorgd. In de Middeleeuwen was dit de taak van een klooster.
In die tijd stond aan de Veerseweg even buiten de Zanddijkse Poort het Clarissenklooster met aan de overzijde een gasthuis.
Nadat beide in 1572 door brand waren verwoest werden de verpleegden overgebracht naar slot Laterdale in de Wagenaarstraat.
In 1578 verhuisden ze naar een huis in de Wijngaardstraat en in 1594 naar het nieuwe gasthuis in de Warwijksestraat. Tot het personeel behoorden een vader, een moeder, een schoolmeester en een onderwijzeres.
Behalve lezen en schrijven kregen de weeskinderen ook godsdienstonderricht.
Het Godshuis is gevestigd in de Kerkstraat sinds 1819 nadat het gebouw in de Warwijksestraat bouwvallig was geworden.
Tot 1971 bood het onderdak aan de bejaarden en wezen van Veere en Zanddijk.
Het omvatte een recreatie-eetzaal, een kamer voor de directrice, een ziekenkamer, een keuken, toiletten, badkamer, 4 slaapzalen, 9 kamertjes en enkele dienstvertrekken.
Sinds 1781 bestond het bestuur uit 3 regenten en 3 regentessen, gekozen uit de voornaamste burgers van de stad, en een boekhouder.
Omdat het gebouw niet aan de eisen van de Wet op de Bejaardenoorden voldeed, werd op Zanddijk Nieuw Sandenburgh gebouwd.
Hierheen werden in juni 1971 de laatste bejaarden overgebracht.
Van 1976 tot 1998 was de secretarie van de gemeente Veere in Het Godshuis gevestigd.

Voor 1819 was het pand een woonhuis; een samenvoeging van waarschijnlijk 5 huizen. Het oudste deel van het pand stamt uit 1403 en was destijds het stadshuis van Veere.